Hayao Miyazaki se 1984 geanimeerde epiese Nausicaä van die Vallei van die Wind word vereer as 'n landmerk van omgewingskinema en die saad wat in Studio Ghibli sou blom. Agter die windspoekte vlugte en die groot leervleuelde Ohmu lê 'n verhaal wat uit 'n groot tapisserie van wêreldwye folklore, mites en heilige verhaal geweef is. Miyazaki het nie net 'n enkele legende geleen nie; hy het uit die Shinto-animisme, Noorse apokaliptiese siklusse, Griekse heldhaftige argetype en die universele patroon van die Messiaanse redder getrek om 'n verhaal te skep wat oral na iets diep en antieke in die gehoor praat.

Die Bron van Geskiedenis: Waarom folklore in Nausicaä belangrik is

Folklore is die kollektiewe geheue van 'n volk.Die stories, spreekwoorde, rituele en mitiese figure wat deur generasies oorgedra word. Hierdie verhale koder 'n gemeenskap se begrip van die wêreld, sy verhouding met die heilige, en die gevolge van afwyking van die natuurlike of morele wet. In Nausicaä: 1, Miyazaki gebruik hierdie reservoir as 'n manier om sy post-apokaliptiese legende die gewig van ewigheid te gee. Die struktuur van die film volg die patroon wat Joseph Campbell as die FLT:2 mythome identifiseer: 'n held uit die gewone wêreld uitkom in 'n streek van boonspesifieke wonder, staar beproewinge, wen 'n beslissende oorwinning en verander.

Die Japannese volkslied, veral die Shinto-tradisie, leer dat mense nie meesters van die natuur is nie, maar deelnemers aan 'n lewende, asemhalende kosmos. Die konsep van kamikaze wat natuurlike verskynsels bewoon, deurdring Nausicaä. Die gif oerwoud, ver van 'n eenvoudige woestyn, word as 'n heilige, suiwerende krag onthul. Die reuse Ohmu verpersoonlik die woede en barmhartigheid van die aarde. Wanneer Nausicaä met hierdie wesens kommunikeer, tree sy op as 'n soort sjaman, wat die menslike en geeswêreld oorbrug. 'n rol wat bekend is aan talle inheemse inheemse mense.

Die Windryder en die Verlosser: Nausicaä as 'n Mythiese heldin

In die hart van die film staan Nausicaä, 'n figuur wat verskeie herhalende mitologiese argetyppe sintetiseer. Sy is terselfdertyd die terughoudende held, die offerverlosser en die windgebore sjamaan. Haar diep verband met die lug en vlug stel haar in lyn met windgodinne oor kulture van die Griekse Zephyrus tot die Japannese Fujin, van die inheemse Amerikaanse dondervoël tot die Noorse god Odin, wat op die winde van die denke reis. Haar vliegtuig, die Mehve, word 'n gevleuelde stysel wat nie anders is as Pegasus of die mitiese Garuda nie, wat haar 'n perspektief bo die konflikte van oorlogsgewende nasies gee.

Die terughoudende held en die profeet wat voorspel is

Nausicaä soek nie glorie nie; sy word gedryf deur 'n aangebore medelye en 'n verantwoordelikheid om haar vallei te beskerm. Hierdie terughoudendheid is 'n klassieke eienskap van die held in baie volkstradisiesdie figuur wat die tuin eerder sou versorg as om die draak te veg. In die Keltiese legende, Cú Chulainn is huiwerig om sy vreedsame lewe te verlaat; in die Arthuriese legende, die jong Arthur is onkundig van sy lot. Die vallei mense het 'n profesie oor 'n Blue-Clad One wat uit die hemel sal afkom en die harmonie sal herstel, voortgesit. Nausica voorspel die vervulling van hierdie profesie bind haar aan 'n lang lyn van mesiastiese figure wie se koms in die Skrifte en mondelinge tradisies, van die [[Maitreya:0FLFLFL]] in die [[TFLT:0FL]] tot die [[TFLT:0FL]] in die [[TFLT:0FL]] in die [[Toloos]] die [[Toloos]] in die [[

Selfopoffering en opstanding

Nausicaä se bereidwilligheid om homself voor 'n woedende Ohmu-stompede te gooi, en haar daaropvolgende herlewing is een van die mees eksplisiete folkroniese lenings. Die selfvertroue dood en opstanding van 'n held of god is 'n motif wat in die mites van Osiris, Dionysus, Baldr en Christus gevind word. Maar Miyazaki interpreteer die opstanding nie as 'n oorwinning van die dood nie, maar as 'n versoening. Nausicaä word opgewek deur die Ohmu's goue tentakels, 'n beeld wat die genesende krag van die aarde self herinner, soortgelyk aan die manier waarop die grond van die Wêreldboom 'n gewonde godheid kan hernu. Haar optrede is nie dié van 'n oorwinner nie, maar van 'n bemiddelaar, wat die Shinto-gevoel herhaal, wat die noot van suiwering en dominasie, nie kan herleef nie.

Die vergiftigde Eden: 'n Ekologiese ramp as 'n folkloriese waarskuwing

Een van Nausicaä se mees onvergeetlike skeppings is die Toxic Jungle, 'n groot swamwoud wat oor die land versprei en dodelike spore uitstraal. Op die oppervlak is dit 'n gevaarlike sone. Onder daardie oppervlak is dit egter 'n stille, suiwerende enjin wat die gif wat die mensdom agtergelaat het, stadig filter. Hierdie dubbele karakter word direk uit die waarskuwinglandskappe van wêreldfolklore gehaal.

In die Griekse mitologie is die Tuin van die Hesperides 'n paradys wat nie ligtelik ingegaan moet word nie. In die Epic of Gilgamesh is die Cedar Forest heilig en bewaak deur die monster Humbaba; om dit te vernietig, is om rampspoed te nooi. Die Toxic Jungle word ook deur die reus Ohmu bewaak, en die vernietiging daarvan is presies wat die Tolmeekiese ryk soek om die ou menslike fout te maak om 'n heilige plek te probeer bulldoze. Die bos se diepste geheim is dat dit die aarde reinig.

Die Ohmu: Wagte van die Drempel

Die Ohmu, reuselike trilobit-agtige insekte met kaleidoskopiese oë, funksioneer as monsters en redders. In volksverhale word die drempel na die heilige dikwels bewaak deur vreeslike diere die kerubim met vlammende swaarde buite Eden, die draak Fafnir wat die goud beskerm, die sfinks by die hekke van Thebe. Die Ohmu is presies so 'n voog. Hul woede, wanneer hulle geprovokeer word, is apokalipties, maar wanneer hulle met respek en offerande behandel word, openbaar hulle hul ware aard as genesers.

Hubris en die verbiedde gadget: die God-oorloger en die geval van die rykte

Geen folkrol tapisserie sou voltooi wees sonder 'n waarskuwing teen oortreding van ambisie nie. Die film se sentrale teenstander is nie 'n enkele bose persoon nie, maar die te-menslike begeerte om die natuur se mag te beheer. Die God Warrior'n towerige biologiese wapen wat van die Sewe Dae van Vuur oorbly, is die uiteindelike verpersoonliking van verbode kennis. Die ontwaking deur die Tolmeekiërs weerspieël die Griekse mite van Prometeus wat vuur steel, die Joods-Christelike verhaal van die Toring van Babel, en die Noorse verhaal van die dwergring Andvaranaut, wat dit aan almal wat dit besit, bring.

Kushana, die Tolmeeksprinses, is 'n fassinerende folkloriese figuur in haar eie reg 'n oorlogsgebrand bevelvoerder gedryf deur 'n begeerte om haar gesin te wraak en die troon terug te eis. Sy herhaal Valkyrie figuur en die vegter koningin van legendes soos Boudicca, maar sy is nie 'n eenvoudige bose. Haar uiteindelike alliansie met Nausicaä dui daarop dat selfs die hardste teenstander bereik kan word, 'n tema wat resoneer met die Boeddhistiese en Shinto-kennis op medelye selfs vir een se vyande. Die siklus van oorlog en ambisie is 'n ander mitologiese patroon: rykte styg, oorskry en weggesweep word, wat net ruïnes en vergiftigde aarde agterlaat.

Die Mentor, die Trickster en die Skud: Ondersteunende Argetype

Folkloriese verhale word nie net deur die held aangedryf nie, maar ook deur 'n konstellasie ondersteunende argetype. Heer Yupa is die tipiese wyse ou man, 'n reisende swaardwerker wat die wêreld gesien het en nou as Nausicaä se gids dien. Sy argetyp verskyn in verhale van koning Arthur Merlin tot die Japannese Tengu who trains warriors in die berge.

Die film bevat ook meer dubbelsinnige figure. Asbel, die jong Pejite-prins, funksioneer aanvanklik as 'n bedrieër, wat die God Warrior se beheersteen steel, 'n haastige daad wat baie van die konflik in beweging stel. Sy uiteindelike alliansie met Nausicaä weerspieël die manier waarop bedrieërfigure in die inheemse Amerikaanse en Afrika-folklore dikwels chaos veroorsaak wat uiteindelik tot 'n nuwe orde lei. Die vallei-volk self dien as die kollektiewe ordinêre wêreld wat die held moet beskerm, 'n gemeenskap wie se eenvoudige, volhoubare lewenswyse 'n lewende fragment van 'n verlore goue era is 'n motif wat die Arcadiese mite van 'n vreedsame lewe in ooreenstemming met die natuur weerspieël.

'n Wêreld wat in mitologie verf is: visuele motiewe en die heilige landskap

Die folkloriese diepte van Nausicaä is nie beperk tot die plot en karakter nie; dit versadig die visuele ontwerp van die film. Die Vallei van die Wind word afgebeeld as 'n rustige, terrasseerde oase, 'n hawe van windmelle en graanvelde wat die pastorale utopië van baie kulturele tradisies wek.

Die Ohmu se ontwerp is 'n suiwer amalgam van mitiese beelde. Hul veelzijdige oë skyn met 'n vurige, anderwêreldse lig, wat herinner aan die veeloogige serafiene in Joodse angelologie of die duisendoogige Argus van die Griekse mitos. Hul chitinous armatuur en rupseragtige vorm herinner aan antieke reuse insekte uit inheemse skeppingsverhale, soos die groot waterbuis in Cherokee-leer wat modder na die oppervlak van die primordiële see gebring het. Selfs Nausica se klere haar blou tunika en pilots helm kombineer die kostuum van 'n krygspriester met die gevangenes van 'n futuristiese vlieënier, 'n doelbewuste anachronisme wat haar buite die gewone tyd, in die ryk van die mitos plaas.

Die kleurpalet versterk hierdie temas. Die brandende goue van die Ohmu's woede en die sagte blou van Nausicaä's glider echo alchemical duality, terwyl die korrosiewe rooi en pers van die jungle rook dui op 'n wêreld in alchemical vloei, die omskakeling van gif in medisyne. Dit is 'n visuele storievertel in 'n folkrest: die beeldmateriaal illustreer nie net, maar voer die mitiese transformasie die verhaal beskryf.

Die lewende mite: Nausicaä se blywende invloed en hedendaagse relevansie

Meer as 'n film, het Nausicaä of the Valley of the Wind ('FLT:0') 'n moderne mite in sy eie gesag geword, een wat omgewingsbewegings, kunstenaarskolleksieë en ontelbare storievertellers geïnspireer het.

Deur die gehoor te onderdompel in 'n wêreld wat deur animistiese respek, messianiese opoffering en profetiese siklusse gerig word, nooi Miyazaki ons uit om onsself as deelnemers aan 'n wêreldwye folklore te sien. Die verhaal van die Blue-Clad One is 'n verhaal wat ons nog kan leef, 'n herinnering dat die ou mites nie dood is nie, maar wag om weer wakker te word in die keuses wat ons maak oor tegnologie, oorlog en die lewende aarde. Kritiese analise soos Ed Halter se opstel FLT:1 ondersoek hoe die film se vergiftigde aarde 'n kommentaar op industriële hubris is, terwyl Japannese mitologiese hulpbronne FLT:3FL die Shinto en Boeddhistiese wortels verlig wat sy wêreldbeskouing. Saam bevestig hierdie perspektiewe dat die moderne speuriteit van die FLT:4:5 is 'n meer antieke vermaaklikheidsverhaal en dat die FLT:5 is 'n direkte vermaaklikheidsverhaal vir die planeet, terwyl die FL

Die wind wat ou stories na môre bring

Nausicaä van die Vallei van die Wind bly voort omdat dit nie 'n enkele verhaal is nie, maar 'n koor van hulle. Die skrif en beelde is lewendig met die oorblyfsels van Shinto-natuurgoddiens, Noorse eindes wat regtig begin is, Griekse tragiese hoogmoed en die universele hoop op 'n verlosser. Deur hierdie drade saam te brei, het Hayao Miyazaki 'n verhaal geskep wat beide intiem persoonlik en kosmisch betekenisvol voel. Die film herinner ons daaraan dat folklore nie 'n ding van stofige boeke is nie, maar 'n lewende stroom wat deur ons mees dringende stories vloei, wat ons help om die rampe wat ons gemaak het te konfronteer en die wêreld wat ons nog kan red. In 'n tyd van krisis, is die myte van Nausicaä nie 'n klimaatkaart nie; dit is 'n klimaatkaart.